Wróć

Nacisk rakli w procesie drukowania

Prosta i zrozumiała nota aplikacyjna, opracowana przez AIM, wskazuje na wybrane problemy związane z siłą docisku rakli.
Opublikowano: 2021-06-22

Definicja nacisku rakli

Jest to pionowo skierowana siła nacisku, mierzona w PSI (funty na cal kwadratowy), wywierana przez ostre rakli na powierzchnię szablonu podczas cyklu drukowania.

 

Zasada działania

Podczas cyklu drukowania konieczne jest stosowanie kontroli siły nacisku, tak aby rozkładała się ona równomiernie na całej długości rakli. Przyłożenie nacisku ma na celu zapewnienie siły niezbędnej do przepchnięcia pasty lutowniczej na całej szerokości obszaru drukowania przez apertury, wypełniając wszystkie otwory szablony i jednocześnie wycierając powierzchnię szablonu, pozostawiając tylko bardzo cienką warstwę pasty lutowniczej.

 

Problemy związane z dociskiem rakli

Ze względu na ich mniejszą twardość, aby zapewnić pożądany stopień wytarcia powierzchni szablonu, rakle polimerowe na ogół wymagają większej, skierowanej pionowo siły nacisku. Tkwi w tym pewien problem: im większy jest nacisk wywierany przez ostrze rakli, tym bardziej nasila się zjawisko wybierania pasty lutowniczej z otworów szablonu. Istnieją dwa podstawowe rozwiązania tego problemu: można spróbować drukować z mniejszą szybkością, co pozwoli zmniejszyć ogólny nacisk rakli lub przejść na twardszy materiał ostrza.

Mniej znanym problemem związanym z  niektórymi typami rakli z tworzywa sztucznego jest to, że im większy staje się pionowy nacisk na ostrze, tym bardziej materiał z tworzywa będzie się odchylał (tj. znacznie bardziej niż ostrze metalowe), co zmienia kąt natarcia między ostrzem rakli a powierzchnią szablonu. Może to powodować problemy z rozprowadzaniem pasty i/lub wypełnianiem otworów, a także z  podciekaniem pasty lutowniczej.

Kolejnym typowym problemem związanym z używaniem rakli z tworzywa sztucznego jest to, że zużywają się one bardzo szybko, zwiększając poziom defektów w miarę pogarszania się ich stanu.

Twardsza, wykonana z metalu rakla będzie wymagała mniejszego nacisku niż ostrze z tworzywa sztucznego, a w konsekwencji znacznie łatwiej będzie kontrolować osadzanie się pasty lutowniczej na całej długości ostrza. Ponadto, rakla z ostrzem metalowym nie wygarnia pasty lutowniczej z apertur, umożliwiając lepszą kontrolę objętości pozostawianej pasty i lepiej zdefiniowany depozyt.

Korzyści właściwego docisku rakli

Kluczowe zalety właściwego docisku rakli to jednolita wysokość pasty, stałość depozytu oraz zmniejszone zużycie rakli i szablonu.

 

Proces dostosowywania

Aby ustawić właściwy docisk rakli dla danego procesu (zakładając, że ostrze rakli jest prawidłowo zainstalowane i wyregulowane) należy przeprowadzić następujące kroki:

1. Wybierz dobry, idealnie płaski substrat.

2. Umieść substrat pod szablonem.

3. Wyreguluj docisk rakli tak, aby nadmiar pasty pozostał na powierzchni szablonu po cyklu drukowania.

4. Po nałożeniu pasty lutowniczej na szablon wykonaj cykl drukowania.

5. Obserwuj ilość pasty lutowniczej pozostałej na powierzchni szablonu

6. Dodaj niewielką siłę docisku rakli i wykonaj kolejny cykl drukowania.

7. Ponownie obserwuj ilość pasty lutowniczej pozostałej na powierzchni szablonu. Powinno jej być nieco mniej niż przy pierwszym przejściu.

8. Kontynuuj powtarzanie kroków 6 i 7, aż na powierzchni szablonu pozostanie jedynie bardzo cienka warstwa pasty lutowniczej.

 

Uwaga

W przypadku stosowania rakli polimerowych, aby zminimalizować defekty podczas standardowego procesu, kluczowe znaczenie ma użycie materiału o wystarczająco wysokiej twardości. Zawsze należy też utrzymywać proste i ostre krawędzie polimerowej rakli.

Niektórzy producenci maszyn oferują zestawy pozwalający na zamianę rakli polimerowych na metalowe.

Rekomendacje

Typowy nacisk rakli powinien wynosić od 1 do 1,5 lbs (funta na cal długości).

Artykuł opublikowano dzięki uprzejmości firmy © AIM Solder

https://elmatica.com/
https://elmatica.com/